دانشگاه اصفهان جغرافیا و برنامه ریزی محیطی 2008-5362 24 1 2013 05 22 The Comparative Analysis of Urban Employment Indexes in Iran Towns تحلیل تطبیقی شاخص‌های اشتغال شهری شهرستان‌های ایران 109 128 18583 FA علی زنگی آبادی دانشیار جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران علیرضا رحیمی کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران سمانه مسیبی دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2016 06 14 <strong>Extended abstract</strong> <strong>1- Introduction<strong>[1]</strong> </strong> The role of employment in the vitality of modern urban societies’ life is not a mystery to anyone. Unemployment and the ensuing issues constitute the most complicated of current urban planning issues which give birth to a plethora of deleterious social, cultural, security and even environmental complexities as well as to some certain economic consequences which directly or indirectly influence all aspects of urban planning in a sense that one could say many of the problems and issues of urban societies result from ill employment structures. Since employment and inequality are two interrelated and interdependent issues, unequal employment opportunities in different areas paves the way for inequality in other domains of development and results in developmental inequality among different areas, an inequity in creating employment opportunities, thus making some areas more developed than others which in long run leads to a lack of equilibrium in urban system of the country. Therefore, comparing and analyzing urban employment indices of different areas of the country and categorizing them in terms of urban employment development and providing a logical prioritization can prepare the ground for a well-informed intervention in urban employment planning of the country along with maintaining the community system equilibrium and establishing stable urban development.   <strong>2- </strong><strong>Methodology</strong> In this study, Iranian cities are examined and compared in terms of urban employment indices using Maurice model and TOPSIS algorithm and arranged in the order of their urban development level and categorized, and the results were displayed in GIS environment on the map using ArcMap software. SPSS was employed to analyze and the data and test the hypotheses. The data used in indexing were the results of the public census of 1385 (2006) retrieved from the portal of the national statistical center of Iran.   <strong>3- Discussion</strong> The cities were divided into 4 homogenous categories based on their employment development which accordingly, from a total of 336 cities, 19 cities are placed in level one, 123 in level 2. 146 in level 3 and 87 cities are placed in the last level. Three cities of Roshtkhar, Sarayan and Mahvelat have the three top places in terms of employment development, against Koohrang, Abu Musa, and Masjed Suleiman standing in the last places in that respect. The value (the cities’ level of development) fluctuates between the upper limit of 0.556 and the lower limit of 0.286 and difference between its highest and lowest values is 0.270 and the first city (Roshtkhar) has developed 1.943 times more than the last city (Koohrang). The mean of urban development in the cities is 0.397. The level of inequality in terms of urban development among Iranian cities is low (about 0.1). There is a slight inverse correlation (-0.217) between the two parameters of “spatial share of urban population of the cities” and their “urban employment development.” According to the mean of urban employment development of the cities of each province, the provinces were divided into homogenous groups in a manner that 4 provinces were placed in level one, 13 provinces in level two, 8 provinces in level three and 5 provinces in the last level (four) of development the major concentration being among the middle categories. In this regard, the provinces of Central Khorasan, Northern Khorasan, and Kohkiluye Va Boyer Ahmad stand in the first top places and three provinces of Tehran, Sistan-Baluchestan, and Kurdistan stand in the last places, respectively.   <strong>4- Conclusion</strong> Regarding urban employment indices, the cities of the country are from being developed and only 8 cities possess a semi-developed standing while other cities are in a state of underdevelopment. There is no considerable inequality and unevenness among cities in terms of urban employment development and also, cities with a higher ratio of population do not enjoy a higher level of urban employment development. Concerning the lowly developed conditions of some cities in comparison to other cities in regard with urban employment, in order to maintain and improve the equilibrium of the urban system of the country in the long run, it is recommended that any intervention in the urban employment of our cities be carried out based a well-informed prioritization.  امروزه نقش اشتغال در پویایی زندگی جوامع شهری بر کسی پوشیده نیست، به طوری که می‌توان گفت بسیاری از مسایل و مشکلات جوامع شهری ریشه در ساختار بیمارگونه اشتغال آنها دارد. از طرف دیگر اشتغال و نابرابری دو مقوله کاملاً مرتبط و به هم وابسته‌اند، فرصت‌های نابرابر اشتغال در مناطق مختلف، زمینه‌ساز نابرابری در سایر زمینه‌های توسعه می‌گردد و نابرابری در سطح توسعه در میان مناطق، عدم تعادل و توازن در ایجاد فرصت‌های شغلی را رقم می‌زند، بنابراین، برخی مناطق توسعه‌یافته‌تر می‌شوند و مناطقی از توسعه‌یافتگی باز می‌مانند و این امر به هم خوردن تعادل در نظام شهری کشور را در دراز مدت در پی دارد. بنابراین، شناخت وضعیت اشتغال شهری مناطق مختلف کشور برای برنامه‌ریزی و دخالت آگاهانه در این زمینه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. دراین پژوهش، با به کارگیری 16 شاخص کمی و کیفی، اشتغال شهری شهرستان‌های کشور در سرشماری 1385با استفاده از روش‌های موریس، TOPSIS و GIS مطالعه، رتبه‌بندی و طبقه‌بندی شده است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که شهرستان-های کشور از لحاظ شاخص‌های اشتغال شهری با سطح توسعه یافتگی فاصله زیادی دارند و تنها 8 شهرستان در سطح نیمه‌توسعه یافته (میان توسعه) واقع شده است و سایر شهرستان‌ها از لحاظ توسعه در وضعیت محروم قرار دارند. همچنین میان شهرستان‌های کشور از نظر توسعه‌یافتگی در زمینه اشتغال شهری، عدم تعادل و نابرابری چندانی وجود ندارد. در نهایت با توجه به وضعیت توسعه‌یافتگی پایین بعضی از شهرستان‌ها نسبت به سایر شهرستان‌ها در زمینه اشتغال شهری و در جهت حفظ و بهبود تعادل نظام شهری کشور در دراز مدت، یک اولویت‌بندی از شهرستان‌های کشور به منظور برنامه‌ریزی و دخالت آگاهانه در اشتغال شهری آنها ارایه شده است. https://gep.ui.ac.ir/article_18583_4ccb969c15db47877c9836e1a072fa69.pdf