دانشگاه اصفهان جغرافیا و برنامه ریزی محیطی 2008-5362 29 1 2018 05 22 Evaluation of the Environmental Sustainability of Isfahan with an ‎Emphasis on Air Pollution ارزیابی پایداری زیست‌محیطی شهر اصفهان با تأکید بر آلودگی هوا 113 126 22967 10.22108/gep.2018.97857.0 FA سید اسکندر صیدایی دانشیار دانشکده جغرافیا، دانشگاه اصفهان سیده سمیه حسینی دکتری توریسم دانشگاه فدرال کازان ،روسیه،بورسیه دانشگاه اصفهان بنت الهدی یزدانبخش دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه اصفهان Journal Article 2014 09 07 Assessment of environmental sustainability as an important tool in sustainable development planning process and therefore paying attention to it is inevitable in policies and programs to achieve a proper planning that is consistent with the natural environment variables. One of the main factors of environmental sustainability is air pollution. Due to the increasing population, energy consumption, pollution caused by transport systems, and the increasing number of vehicles, industrial, and mining activities, Isfahan has double importance in environmental issues, particularly air pollution. So, the aim of the present study is to evaluate the environmental sustainability of Isfahan with an emphasis on air pollution. According to the research data, the research type is applied research and data collection was the library one. To display and analyze the data, Excel and MATLAB software was used. In this study, five main indicators of air pollution including: the average of carbon monoxide, the average of sulfur dioxide, the average Nitrogen gas, the average of ozone, and the average of particulate matter under 10 microns were studied during the years 1386 to 1390. The FPPSI model was used to assess sustainability. The results indicate that the environmental condition in terms of air pollution in the years 1386 to 1390 has led to instability so that the year 1390 has the highest rate of pollution. Based on the results of the investigation, sulfur dioxide and carbon monoxide had an impact on environmental instability of Isfahan more than any other pollutants. ارزیابی پایداری زیست‌محیطی، یکی از مهم‌ترین ابزارها در فرایند برنامه‌ریزی توسعة پایدار است و بنابراین توجه به آن در سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها برای دستیابی به یک برنامه‌ریزی مناسب همگام با متغیرهای محیط طبیعی، امری اجتناب‌ناپذیر است. یکی از مؤلفه‌های اصلی پایداری زیست‌محیطی، شاخص آلودگی هواست. شهر اصفهان با توجه به افزایش روزافزون جمعیت، مصرف انرژی و ایجاد آلودگی ناشی از سیستم حمل‌ونقل، افزایش تعداد وسایل نقلیه و گسترش فعالیت‌های معدنی و صنعتی در زمرة شهرهایی است که مسائل زیست‌محیطی به‌ویژه آلودگی هوا در آن اهمیتی دوچندان دارد؛ به همین دلیل هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی پایداری زیست‌محیطی شهر اصفهان با تأکید بر آلودگی هواست. با توجه به داده‌ها، نوع پژوهش کاربردی است و داده‌ها به‌ روش کتابخانه‌ای گرد‌آوری شده‌اند. برای نمایش داده‌ها، نرم‌افزارهای Excel و MATLAB به کار رفت. در این پژوهش 5 شاخص اصلی آلودگی هوا طی سال‌های 1390-1386 بررسی شدند که عبارت‌اند از: میانگین گاز مونوکسیدکربن CO، میانگین گاز دی‌اکسید گوگرد SO2، میانگین گاز ازت NO2، میانگین گاز ازون O3 و میانگین ذرات معلق زیر 10 میکرون. برای ارزیابی میزان پایداری از مدل FPPSI استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی است شرایط زیست‌محیطی شهر اصفهان از نظر آلودگی هوا در سال‌های 1390-1386 به سمت ناپایداری سوق پیدا کرده است؛ به گونه‌ای که سال 1390 بیشترین میزان آلودگی را دارد؛ همچنین میزان گاز دی‌اکسید گوگرد و منوکسیدکربن بیش از سایر آلاینده‌ها در ناپایداری زیست‌محیطی شهر اصفهان تأثیر داشته است. https://gep.ui.ac.ir/article_22967_6867190d353eb1728c8bfe1bb2920bf4.pdf