دانشگاه اصفهان جغرافیا و برنامه ریزی محیطی 2008-5362 29 3 2018 10 23 On the Efficiency of Geomorphometric Parameters in Increasing the ‎Accuracy of the Landslide Zoning Maps ‎(Case Study: Dezolia Basin, Isfahan Province) ‎ ارزیابی کارایی عوامل ژئومورفومتریک در افزایش درستی نقشه‌های پهنه‌بندی حساسیت ‏زمین‌لغزش (مطالعۀ موردی: حوضۀ دزعلیا، استان اصفهان)‏ 111 130 22968 10.22108/gep.2017.104440.1047 FA کورش شیرانی استادیار، بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اصفهان، ایران Journal Article 2017 05 29 One of the goals of geomorphologists in working with the models of different landforms is to obtain better relations in realizing the physical realities of environment. In this study, the efficiency of geomorphometric parameters in increasing the accuracy of landslide sensitivity zoning maps has been evaluated. First, the zoning map was prepared via using the first 9 effective parameters in the landfall occurrence including slope, aspect, elevation, land use, lithology, distance from roads, rivers and vegetation index (NDVI). In the next step, the geomorphometric parameters involve in the occurrence of landslide including topographic location index (TPI), surface curvature, curved sections, slope length (LS), Topographic wetness index(TWI), stream flow power (SPI), surface area ration index (SAR), were added to the model and then plotted to the map. In the last step, the zoning maps of the two approaches were evaluated using the ROC curve. For preparing zoning maps, a new hybrid model was used. In order to determine the weight of the criteria, the multivariate regression method was used and the frequency ratio method was used to determine the weight of the classes. Finally, the linear regression relationship of the type of audit analysis was used as the basis of preparation and comparison of landslide sensitivity map and applied to the two approaches without using geomorphometric indices. The findings of this research indicated that geomorphometric indices have a significant effect on increasing the accuracy of the identification of landslide sensitive areas and increasing the accuracy of the zoning map from 0.731 to 0.938. These indices have also increased the resolution of the slip layers. According to the results of the topography location indices parameters, surface curvature and surface ratio have the highest influence on the accuracy of zoning maps. Based on the results of zoning with geomorphometric parameters, 8/68 percent (6737 ha) of the region are at very high risk and 15.3% (11906 ha) have been identified as high-risk areas. Considering the high power of geomorphometric parameters in determining the sensitive areas of slip, it is recommended to use these parameters in landslide zonation. یکی از اهداف ژئومورفولوژیست‌ها در کار با الگوها برای تحلیل لندفرم، رسیدن به روابط بهتر برای درک واقعیت‌های فیزیکی محیط است. در پژوهش حاضر به ارزیابی کارایی شاخص‌های ژئومورفومتریک در افزایش دقت نقشه‌های پهنه‌بندی حساسیت زمین‌لغزش پرداخته شد؛ به این ترتیب که ابتدا با استفاده از ۹ شاخص اولیۀ مؤثر در رخداد زمین‌لغزش شامل شیب، جهت شیب، ارتفاع، کاربری اراضی، سنگ‌شناسی، فاصله از جاده، فاصله از گسل، فاصله از آبراهه و شاخص پوشش گیاهی (NDVI) نقشۀ پهنه‌بندی تهیه شد. در گام بعد، شاخص‌های ژئومورفومتریک مؤثر در رخداد لغزش شامل شاخص موقعیت توپوگرافیک (TPI)، انحنای سطح، انحنای مقطع، طول شیب (LS)، شاخص خیسی توپوگرافی (TWI)، شاخص توان آبراهه (SPI) و شاخص نسبت مساحت سطح (SAR) به الگو اضافه و نقشۀ پهنه‌بندی تهیه شد. در گام آخر، درستی نقشه‌های پهنه‌بندی حاصل از دو رویکرد با استفاده از منحنی ROC ارزیابی شد. برای تهیۀ نقشه‌های پهنه‌بندی از الگوی ترکیبی جدیدی استفاده شد؛ به این شکل که برای تعیین وزن معیارها از روش رگرسیون چندمتغیره و برای تعیین وزن کلاس‌ها از روش نسبت فراوانی استفاده شد؛ درنهایت رابطۀ رگرسیونی چندمتغیرۀ خطی از نوع تحلیل ممیزی مبنای تهیه و مقایسۀ نقشۀ پهنه‌بندی حساسیت لغزش برای دو رویکرد با استفاده و بدون استفاده از شاخص‌های ژئومورفومتریک قرار گرفت. نتایج پژوهش حاضر نشان دادند شاخص‌های ژئومورفومتریک تأثیر بسزایی در افزایش دقت تشخیص مناطق حساس به زمین‌لغزش داشته‌اند و باعث افزایش درستی نقشۀ پهنه‌بندی از ۷۳۱/۰ به ۹۳۸/۰ شده‌اند و قدرت تفکیک بین طبقه‌های لغزش را افزایش داده‌اند. طبق نتایج، شاخص موقعیت توپوگرافی، انحنای سطح و نسبت مساحت سطح بیشترین تأثیر را در افزایش درستی نقشۀ پهنه‌بندی داشته‌اند. بر اساس نتایج پهنه‌‌بندی و شاخص‌های ژئومورفومتریک، ۶۸/۸ درصد (۶۷۳۷ هکتار) مساحت منطقه در ردۀ خطر بسیارزیاد و ۳۳/۱۵ درصد (۱۱۹۰۶ هکتار) در ردۀ زیاد قرار گرفته است. باتوجه‌به توانایی زیاد شاخص‌های ژئومورفومتریک برای تشخیص مناطق حساس لغزش، استفاده از این شاخص‌ها در پهنه‌بندی خطر زمین لغزش توصیه می‌شود. https://gep.ui.ac.ir/article_22968_7226204234358eedc9f5c6a85f29df2b.pdf